බුදුන් වහන්සේ සර්පයෙකුගේ ස්වරූපයෙන්

සර්ප බෝසතාණන් වහන්සේ

ඈත අතීතයේ, ඝන වනයක, ගල් අතර, අතිශයින්ම සුන්දර, මනරම් ප්‍රදේශයක, බෝසතාණන් වහන්සේ සර්පයෙකුගේ ස්වරූපයෙන් උපත ලැබූහ. ඔහු අතිශයින්ම ශක්තිමත්, විශාල, අලංකාර සර්පයෙකු විය. ඔහුගේ සිරුර දිදුලන, කොළ පැහැති, ඉරි වලින් යුක්ත වූ අතර, ඔහුගේ ඇස් විශාල, කළු, දිලිසෙන, කෝපයෙන් පිරි තිබුණි. ඔහු ගල් අතර, සතුටින්, සැනසීමෙන් ජීවත් විය. ඔහු කිසිදු හෝ කරදරයකින්, දුකකින්, වේදනාවකින් තොරව, සිය ස්වාභාවික සතුටින්, සැනසීමෙන් ජීවත් විය. ඔහුගේ ජීවිතයේ එකම අරමුණ වූයේ, වනයේ ජීවත් වන සත්වයන්ට, යහපතක් කිරීමයි. ඔහු කිසිදු හෝ සතෙකුට හානියක් නොකළේය. ඔහු ධර්මයෙහි හැසිර, පාරමී ධර්මයන් පිරීය.

දිනක්, එම වනයේ, අතිශයින්ම දුප්පත්, දුඛිත, අසරණ, පුද්ගලයෙක්, ආහාර, ජලය, සහ නවාතැන් සොයමින්, අතරමං විය. ඔහු කිසිදු හෝ ආහාරයක්, ජලයක්, හෝ නවාතැනක් සොයා ගැනීමට නොහැකිව, මරණය අසලට පැමිණියේය. ඔහු තම ජීවිතය අවසන් කර ගැනීමට සිතා, ගසක් යට වාඩි විය. ඔහු අතිශයින්ම දුර්වල, ශරීරය, සහ දුක්බර සිතින්, මරණය එනතුරු බලා සිටියේය. ඔහු තම ජීවිතය ගැන කිසිදු හෝ බලාපොරොත්තුවක් නොමැතිව, දුකින්, වේදනාවෙන්, මරණය එනතුරු බලා සිටියේය.

බෝසතාණන් වහන්සේ, සිය දිව්‍යමය ඥානයෙන්, මෙම දුප්පත්, දුඛිත, අසරණ, පුද්ගලයාගේ දුක දුටුවේය. ඔහුට මහත් සේ දුක හිතුණි. ඔහු, එම පුද්ගලයා වෙත ළඟා වී, මෙසේ ඇසුවේය: "සහෝදරයා, ඔබ මෙහි මෙසේ දුකින්, වේදනාවෙන්, අසරණව වාඩි වී සිටින්නේ මන්ද? කිසියම් හෝ කරදරයක්ද?" එම පුද්ගලයා, බෝසතාණන් වහන්සේගේ හෘදයාංගම ප්‍රශ්නයට, කඳුළු පිරි දෙනෙතින්, මෙසේ පිළිතුරු දුන්නේය: "සහෝදරයා, මම අතිශයින්ම දුප්පත්, දුඛිත, අසරණ පුද්ගලයෙක්මි. මම ආහාර, ජලය, සහ නවාතැන් සොයමින්, අතරමං වී සිටිමි. මට කිසිදු හෝ ආහාරයක්, ජලයක්, හෝ නවාතැනක් සොයා ගැනීමට නොහැකි විය. මම මරණය අසලට පැමිණ සිටිමි. මම තම ජීවිතය අවසන් කර ගැනීමට සිතා, මෙහි වාඩි වී සිටිමි. මට කිසිදු හෝ බලාපොරොත්තුවක් නැත."

බෝසතාණන් වහන්සේ, එම පුද්ගලයාගේ දුක තේරුම් ගෙන, මෙසේ පැවසීය: "සහෝදරයා, භය නොවන්න. මම ඔබ වහන්සේට උදව් කරන්නෙමි. මට දැනටමත් දැනුම් දුන්නේ, ඔබ වහන්සේට කිසිදු හෝ ආහාරයක්, ජලයක්, හෝ නවාතැනක් සොයා ගැනීමට නොහැකි බව. මම ඔබ වහන්සේට, මගේ සිරුරෙන්, ආහාරය ලබා දන්නෙමි. මගේ ශරීරය, අතිශයින්ම පෝෂ්‍යදායක, සහ සුවදායක ගුණ ඇති, මස් වලින් පිරි ඇත. මම මගේ ශරීරයෙන්, මස් ලබා දී, ඔබ වහන්සේට, ආහාරය ලබා දෙන්නෙමි." බෝසතාණන් වහන්සේ, තම ශරීරයෙන්, මස් ලබා දී, එම පුද්ගලයාට, ආහාරය ලබා දුන්නේය. එම පුද්ගලයා, බෝසතාණන් වහන්සේගේ මස් ආහාරයට ගෙන, සුවපත් විය. ඔහුට මහත් සේ සතුට හිතුණි. ඔහු බෝසතාණන් වහන්සේට, ස්තූති කළේය. ඔහු, බෝසතාණන් වහන්සේගේ ධර්ම දේශනාවන් ශ්‍රවණය කර, ධර්මයෙහි සරණ ගියේය.

බෝසතාණන් වහන්සේ, එම පුද්ගලයාට, ධර්මයෙහි හැසිරීමට, සහ ධර්මයෙහි සරණ යාමට, උපදෙස් දුන්නේය. ඔහු, එම පුද්ගලයාට, පංච ශිලය, දස පාරමිතාවන්, ආර්ය අෂ්ටාංගික මාර්ගය, ආර්ය සත්‍යය, ආදී ධර්ම කරුණු පිළිබඳව, විස්තර කළේය. එම පුද්ගලයා, බෝසතාණන් වහන්සේගේ උපදෙස් පිළිපදිමින්, ධර්මයෙහි හැසිර, ධර්මයෙහි සරණ ගියේය. අවසානයේ, ඔහු නිර්වාණය ළඟා කරගත්තේය. බෝසතාණන් වහන්සේ, එම පුද්ගලයාට, ධර්මයෙහි හැසිරීමට, සහ ධර්මයෙහි සරණ යාමට, උගන්වා, ඔහුව නිවනට පමුණුවා, සුවපත් කළේය. මෙම කථාවෙන් අපට ඉගෙන ගත හැකි පාඩම නම්, කරුණාව, දයාව, ත්‍යාගශීලීත්වය, සහ ධර්මයෙහි හැසිරීම, අපට සැබෑ සතුට, සැනසීම, සහ නිවන ළඟා කරගත හැකි බවයි. ධර්මයෙහි හැසිරීමෙන්, අපට සැබෑ නිවන, සදාකාලික සතුට, සහ සුවපත් බව ළඟා කරගත හැක.